Louis vertelt het verhaal van de Big O


Big_Otis_Redding.jpg

 

Het is ergens in de hete oktober maand van 1966; vijftien minuten voor drie. Het reclame blok van Stichting Radio Omroep Suriname (SRS) schalt de huiskamers binnen. Om precies drie uur begint de herkenningsmelodie van ‘Teenage Time’, het programma voor de opgeschoten jeugd. Met spanning wordt het begin afgewacht. De presentatrice opent haar programma met ‘Gee Whiz’ van Carla Thomas. De tekst galmt uit de radio: ‘Gee Whiz look at his eyes, Gee Whiz how they hypnotize. He’s got everything a girl could want, man oh man what a prize, Uh huh, Gee Whiz he’s all the joy........................’  

 

Magda zingt mee met haar idool, krulspelden in het haar aanbrengend, de preskam geduldig verwarmd wachtend op  het Etna fornuis, tot moeder Alice de voorzaal (lees; woonkamer red), binnen stuift , en met een strak arm gebaar Magda  bulderend toe spreekt:

‘Ga je boeken na, ga je lessen leren, stop met die onzin en doe de radio direct uit’. De teleurstelling is van Magda haar gezicht af te lezen. Innerlijk barst ze van woede, maar tegen een dominante moeder valt niets te beginnen. Gehoorzamen dus.  Op 28 september, exact de geboorte dag van Magda, zit ze nu in het Oude Luxor Theater te genieten van ‘Dock of the bay’ het theater concert rondom het zeventigste geboortejaar The Big O, Otis Redding. Een concert dat de allure heeft van een Soul-Revue. Nu kan Magda vrij ongestoord mee zingen met ‘Gee Whiz’. Niet de Queen of Soul, zoals Carla werd genoemd, staat op de planken maar Maureen Fernandes, haar nichtje. Zij behoort tot een generatie  die de liedjes van de Revue heeft leren kennen tijdens de repetities, en de oude kist met platen van Pa Fernandes.

Het repertoire omspant de zogenaamde STAX/VOLT periode van 1962 tot aan 1974, het jaar dat het label werd getroffen door een faillissement, dure marketing projecten, hoge productiekosten, royalty problemen, onderling gekissebis en een tanende verkoop. Dit alles had de ondergang van het befaamde in Memphis geboren label tot gevolg. Maar met  de komst en stijgende populariteit van de BIG O maakte de STAX inprint furore over de hele wereld. The BIG O  (Otis Redding, 1943-1967) overlijdt op 24 jarige leeftijd, als zijn nieuwe tweemotorige Beechcraft in slecht weer terecht komt en neer stort. Uit het ijskoude water van Lake Monona werd het ontzielde lichaam  van O gehaald, gebroken arm, ingeklapte ribbenkast en een gehavend gezicht verraadden de harde klap. Ook leden van zijn opkomende begeleidingsband de Bar-Kays  hadden het niet overleefd.

James Alexander (bassist) zou de rampvlucht hebben gemist. Hij ontsprong nog net de dans.

 

Het theater concert had meteen een krachtige opening. Ed Rust bracht zeer beheerst de door William Bell geschreven ‘Tribute to a King’. Rust werd kundig begeleid door een  acht mans orkest ,en  dameskoor. Ervaren als hij is lukte het hem om de treurige teneur uitstekend te dragen.

Het Oude Luxor theater zou pas ontbranden bij de van Sam & Dave bekende : ‘I Thank you en Soul man’. Ed Rust en Steve Mariat , die zijn podiumkunsten vrijerlijk kon vertonen krijgen het zittend publiek staand, klappend, en meezingend. En passant zorgde Anita Breeveld ‘Miss Ceremony‘ voor pleasant entertainment. Ze kondigde the star of the show aan: Louis Windzak, die het hele oeuvre van The BIG O tot op detailniveau beheerst. ‘Tramp’ samen met Lucille Young Afat  moet nog fijn geslepen worden; de interactie mag scherper en dynamischer. Koper- en zilverwerk mag in de korte passages iets meer schittering brengen, want blazen kan de sectie goed, trompet (2x) , tenor sax en trombone gaven het concert net het cache wat de legendarische Bar-Kays en Memphis Horns ook in huis hebben. ‘Whatta man’ van Salt n Pepa werd goed uitgevoerd door Lucille, waar de keuze voor een ‘Shoorah Shoorah’ (Betty Wright) beter had gepast, gezien de ruimte die een (bariton) sax in dit lied inneemt, alsook de uitbundigheid, dat het publiek gemakkelijk mee voert.  Dampende Rhythm & Blues, vooral bij de begin accoorden van ‘My Girl’, explodeerde het Oude Luxor van enthousiasme. Louis had liever de microfoon kunnen overdragen.  De tekst werd in z’n geheel meegezongen. Keyboard Player Carlos Matos liet zijn vingers plezierig rollen over de toetsen in ‘Í’ve got dreams to remember’, door Zelma Redding geschreven.

Het is misschien het overwegen waard haar te betrekken bij de nog komende theater concerten dat als een karavaan door het land zal trekken. ‘Moge de Here haar behoeden’ bij het horen van Louis’s  stem,  dat in intonatie en articulatie dicht bij haar overleden man komt. Onlangs zei William Bell nog het volgende: ‘That guy’ s voice is almost simular to Otis’.

 

Luxor ging helermaal stuk toen Louis Windzak het beste zorgvuldig had bewaard,. Bij het inzetten van ‘These arms of mine’ voelde je de emotie, en tevens de treurnis. Immers dit nummer was Otis zijn debuut en bracht  het STAX label internationale faam en naam. King Curtis had ooit Otis in 1963 met zijn Kingpins in het Apollo Theater begeleid, z’n tenor dwingend de laagste tonen te produceren.

Nu was het andere theater aan de beurt; Luxor. Louis ging op de knieën om de laatste emotie eruit te persen. De koperen sectie gaat daarin mee , de rest van het orkest ook. Maureen, Lucille, Ed en Anita ontvangen een staande ovatie, en nemen bloemen in ontvangst. Het publiek heeft genoten , en keert met voldoening huiswaarts. Het zit erop, en Magda is tevreden.