STAX, MUSEUM OF AMERICAN SOUL MUSIC

William_Bell_soul_singer_1971.JPG

Het aantal levende legenden van het eens zo machtige Stax/Volt/Atlantic en Hi  imperium neemt gestaag af. William Bell is naast Ben E King, Don Covay, Sam Moore, Eddie Floyd, Carla Thomas, Al Green ‘The last Soul man in town’.
Bell inmiddels ruim de 70 gepasseerd is nog in goede conditie. Wie weet heeft hij tal van onderhoudsbeurten achter de rug, doch de man weet niet van ophouden. In tegendeel, van zijn hand verschijnen nog steeds albums (Cd’s), op zijn eigen label. Bell is weliswaar geen geweldige showman zoals een Sam & Dave en Otis Redding het waren, maar een timide zanger, die de accenten naadloos in zijn gevoelige  liedjes weet te leggen.  De Stax/Volt/Atlantic legacy  mag dan niet zijn verloren, maar vereeuwigd in een museum; bij het horen van re-releases heb je het gevoel als muziekliefhebber dat deze tijden moeten herleven. Immers de nog levende legends of soul zouden in hun nazomer dagen de jongleurs van nu nog veel kunnen bijbrengen, hoe je soul interpreteert, dan het kattengejank schallend uit de luidsprekers. Hoewel  de zender Djazz tv concerten uitzendt van soul balladeers, groeit de behoefte en de hoop enigszins het restant van de deze prominente toch nog een keer op de bühne te aanschouwen. William Bell passeerde de revue in het Paard van Troje  (2008), samen met Tambi en de Soul Children. Daar kon je het werkelijke American showmanship ervaren. Puur, onversneden, en een ware  klassieke soul van John Blackfoot en de Soul Children. Blackfoot – nu wijlen – haalde alles uit de kast, en zweepte zijn children heftig op in het vocale geweld van ‘The sweeter he is’. Je zou erbij zweren deelgenoot te zijn van een vulkanische uitbarsting uit de Baptist Church of Memphis. John Blackfoot heeft kort voor zijn overlijden in 2010 nog een CD opgenomen met de even legendarische Bar-Kays, die nu is uitgedund tot een twee mans formatie (studio), maar live stevig wordt uitgebreid. Deze nazaten (begeleiders) van Otis hebben nimmer op Europees grondgebied opgetreden. Eigenlijk jammer. Want Larry Dodson (lead vocals) en James Alexander (Bas, overlever crash 1967) hebben de band  heropgericht, en triomfen gevierd van 1971 tot en met 1989 op het Stax en Mercury inprint. Beide maatschappijen hebben nagelaten live opnamen van de groep uit te brengen (behoudens Watt Stax). Een mogelijke Europese tour zou een herkansing kunnen betekenen voor de funk-puristen en verzamelaars van (oud) vinyl.
William Bell daarentegen is geen funkmaster , maar een balladeer die je zelfstandig op droomreis neemt. ‘Private Number’ zingt hij even gepassioneerd als in 1968 met zijn background zangeres.
Hij laat veel van zijn klassiekers horen ; ‘Born under a bad sign’ bijvoorbeeld , door velen gecoverd onder andere Jimi Hendrix,  behoort tot een vast  live nummer uit zijn inventaris. Bell is geen schreeuwer a la  Wilson Pickett, ook geen evergreen zanger, maar net een , die je met z’n  unieke stem blijft boeien., van begin tot eind. Concert-organisatoren laat deze man nog niet tot het Madame Tussaud van Stax gaan behoren, maar leg deze purist, componist, en soulzanger  vast voor het concertjaar 2014.